وآنگه من آشفته در رنج و خمار بوسه ای

چون بیشمار از لعل خود دادی به هر کس بوسها

یا خود خطا باشد ترا کردن شکار بوسه ای

زاب دهانت مست شد دشمن، که خاکش بر دهن

جانا، دل محرور من شد بیقرار از شوق تو

با او به بازی بعد ازین می ده قرار بوسه ای

روزی که خواهند از لبت عشاق عالم کامها