روزی که خواهند از لبت عشاق عالم کامها

وآنگه من آشفته در رنج و خمار بوسه ای

جانا، دل محرور من شد بیقرار از شوق تو

با او به بازی بعد ازین می ده قرار بوسه ای

هر کس تمنایی کند، ما اختیار بوسه ای

آمد به لب جان از غمت، جانا، نمیگویی که: ما

تا چند سوزیم این چنین در انتظار بوسه ای؟