آمد به لب جان از غمت، جانا، نمیگویی که: ما

با او به بازی بعد ازین می ده قرار بوسه ای

روزی که خواهند از لبت عشاق عالم کامها

هر کس تمنایی کند، ما اختیار بوسه ای

تا چند سوزیم این چنین در انتظار بوسه ای؟

روزی برای اوحدی یک بوسه بفرست از لبت

وز لعل شکربار خود کم گیر بار بوسه ای