محتاج پیک و نامه نباشد مرید را

عاقل چگونه دل بنهد بر فسانه ای؟

تا عشق آتشی نزند در درون دل

از راه سینه کی بدر افتد زبانه ای؟

کانجا کفایتست سر تازیانه ای

خیز، ای رفیق خفته، که صوت نشیدخوان

آتش فگند در شتران از ترانه ای