کانجا کفایتست سر تازیانه ای

تا عشق آتشی نزند در درون دل

از راه سینه کی بدر افتد زبانه ای؟

محتاج پیک و نامه نباشد مرید را

خیز، ای رفیق خفته، که صوت نشیدخوان

آتش فگند در شتران از ترانه ای

ثابت نباشد آن قدم اندر طریق عشق