و گر چو شمع نمی گردی از غمش، بنشین

ضرورتست که از دیگران فرو بندی

اگر به تیغ ترا می توان برید از دوست

حدیث عشق رها کن، که سست پیوندی

که پیش اهل حقیقت به خویش می خندی

هزار نامه به خون جگر سیه کردم

هنوز قاصرم از شرح آرزومندی