که پیش اهل حقیقت به خویش می خندی

اگر به تیغ ترا می توان برید از دوست

حدیث عشق رها کن، که سست پیوندی

و گر چو شمع نمی گردی از غمش، بنشین

هزار نامه به خون جگر سیه کردم

هنوز قاصرم از شرح آرزومندی

بیا، که جز تو نظر بر کسی نیفگندم