هنوز قاصرم از شرح آرزومندی

و گر چو شمع نمی گردی از غمش، بنشین

که پیش اهل حقیقت به خویش می خندی

هزار نامه به خون جگر سیه کردم

بیا، که جز تو نظر بر کسی نیفگندم

به خشم اگر چه مرا از نظر بیفگندی

ز بندگی به جفایی چگونه بر گردم؟