تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

عالمی را به فراق رخ خود می سوزی

دل سخت تو بجز کینه نورزد با ما

چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید