خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

دل سخت تو بجز کینه نورزد با ما

چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت:

پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی