پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت:

وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت

چرخ پیروزه نمی خواست مرا پیروزی

شب هجران ترا صبح پدیدار نبود