تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

دل سخت تو بجز کینه نورزد با ما

چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت:

پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی

وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت