چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

عالمی را به فراق رخ خود می سوزی

تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

دل سخت تو بجز کینه نورزد با ما

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت: