دل سخت تو بجز کینه نورزد با ما

عالمی را به فراق رخ خود می سوزی

تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی؟

چون به دل کینه کشی، پس به چه مهر اندوزی؟

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی