وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت:

پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی

چرخ پیروزه نمی خواست مرا پیروزی

شب هجران ترا صبح پدیدار نبود

گر خیال رخ خوب تو نکردی روزی