مگر آن شب که در آغوش و کنارم باشی

من که سوزنده چو شمعم خود ازین غصه تو نیز

چه ضرورت که فروزنده نارم باشی؟

زین پس آن چشم ندارم که مرا خواب آید

همچو بلبل همه از دست تو فریاد کنم

تا تو، ای دسته گل، باغ و بهارم باشی

با که آرام کنم؟ یا چه قرارم باشد؟