تا تو، ای دسته گل، باغ و بهارم باشی

زین پس آن چشم ندارم که مرا خواب آید

مگر آن شب که در آغوش و کنارم باشی

همچو بلبل همه از دست تو فریاد کنم

با که آرام کنم؟ یا چه قرارم باشد؟

که تو سرمایه آرام و قرارم باشی

نکنم یاد بهشت و غم دوزخ نخورم