که تو سرمایه آرام و قرارم باشی

همچو بلبل همه از دست تو فریاد کنم

تا تو، ای دسته گل، باغ و بهارم باشی

با که آرام کنم؟ یا چه قرارم باشد؟

نکنم یاد بهشت و غم دوزخ نخورم

گر تو فردا حکم روزشمارم باشی

مگر آن روز به نخجیر سگانت نگرم