دام چه حاجت؟ که کرد خال رخت دانگی

ما چو خراباتییم گر ننشیند رواست

پیش خراباتیان آن صنم خانگی

ای که به نخجیر ما ساخته ای دام زلف

دل بر شمع رخت راه نمی یافت هیچ

چشم توپروانه ایش داد به پروانگی

آینه روی تو، تا که بدید آفتاب