چشم توپروانه ایش داد به پروانگی

ای که به نخجیر ما ساخته ای دام زلف

دام چه حاجت؟ که کرد خال رخت دانگی

دل بر شمع رخت راه نمی یافت هیچ

آینه روی تو، تا که بدید آفتاب

جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی

تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا