تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا

چشم توپروانه ایش داد به پروانگی

آینه روی تو، تا که بدید آفتاب

جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی

با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی

اوحدی آن مرد نیست کز تو به کامی رسد

گر چه بکار آوری غایت مردانگی