با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی

آینه روی تو، تا که بدید آفتاب

جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی

تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا

اوحدی آن مرد نیست کز تو به کامی رسد

گر چه بکار آوری غایت مردانگی