جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی

دل بر شمع رخت راه نمی یافت هیچ

چشم توپروانه ایش داد به پروانگی

آینه روی تو، تا که بدید آفتاب

تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا

با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی

اوحدی آن مرد نیست کز تو به کامی رسد