آینه روی تو، تا که بدید آفتاب

دام چه حاجت؟ که کرد خال رخت دانگی

دل بر شمع رخت راه نمی یافت هیچ

چشم توپروانه ایش داد به پروانگی

جز به مدارا نکرد زلف ترا شانگی

تا تو مرا ساختی با رخ خویش آشنا

با دگرانم فزود وحشت و بیگانگی