دل آهنین را دوایی ده از می

فرو کش به شادی که در هان و هونی

نگه کن که چونست احوال و آنگه

بخور باده ای چند و بنگر که چونی؟

که مانند سیمابی از بی سکونی

به یک حال بر بیستان خویشتن را

گر از باستانی ور از بیستونی