سروست و بید و لاله که به نهفته ای به خاک

اینها کنند مردم دانای دیده ور؟

پوشیده از تو جامه ماتم جهانیان

و آن نیستی که جامه ماتم کنی به در

زلفست و چشم و رخ که برو می کنی گذر

کردی هزار چهره به خون ریز خودنگار

ور نیست باورت که چه کردی؟ فرونگر