کردی هزار چهره به خون ریز خودنگار

و آن نیستی که جامه ماتم کنی به در

سروست و بید و لاله که به نهفته ای به خاک

زلفست و چشم و رخ که برو می کنی گذر

ور نیست باورت که چه کردی؟ فرونگر

زیر و زبر شد از تو جهانی و هیچ کس

راز ترا ز زیر ندانست وز زبر