ور نیست باورت که چه کردی؟ فرونگر

سروست و بید و لاله که به نهفته ای به خاک

زلفست و چشم و رخ که برو می کنی گذر

کردی هزار چهره به خون ریز خودنگار

زیر و زبر شد از تو جهانی و هیچ کس

راز ترا ز زیر ندانست وز زبر

گاو تو در زروع فقیران بی نوا