زلفست و چشم و رخ که برو می کنی گذر

پوشیده از تو جامه ماتم جهانیان

و آن نیستی که جامه ماتم کنی به در

سروست و بید و لاله که به نهفته ای به خاک

کردی هزار چهره به خون ریز خودنگار

ور نیست باورت که چه کردی؟ فرونگر

زیر و زبر شد از تو جهانی و هیچ کس