غرور دیده و دل می خوری ز جهل، ولی

به سالها نشوند از دلم دو دیده بحل

چو دیده تو کند میل دانه خالی

دلت به دام بلا میکند، بکوش و مهل

سبک ز دل متنفر شوی، ز دیده خجل

ترا چو طره لیلی فرو کشد به قال

بهوش باش! که مجنون دگر نشد عاقل