درین مقام به از راستی نمی بینم

تو در کناری و او از تو دور صد منزل

چو دوست در پی دشمن رود، تو در پی او

مکوش هرزه، که رنجی همی بری، باطل

کسی که مهر نورزد، تو مهر ازو بگسل

منت خود این همه گفتم ولیکن از پی دوست

چنان روم، که پی خواجه هندوی مقبل