پیش آنکس که چو نرگس نبود اهل بصر

زانک رندی و قلندر صفتی پیشه ماست

هر که در صبحت آن شاخ صنوبر بنشست

همچوباد سحری از سر بستان برخاست

صفت سرو به تقریر کجا آید راست

گر نمی خواست که آرد دل مجنون در قید

لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست