لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست

پیش آنکس که چو نرگس نبود اهل بصر

صفت سرو به تقریر کجا آید راست

گر نمی خواست که آرد دل مجنون در قید

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند

چو نکو درنگری آینه ذات خداست

گر چه صورت نتوان بست که جان را نقشیست