چو نکو درنگری آینه ذات خداست

گر نمی خواست که آرد دل مجنون در قید

لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند

گر چه صورت نتوان بست که جان را نقشیست

نقش جانست که در آینه دل پیداست

تلخ از آن منطق شیرین چو شکر نوش کنم