گر چه صورت نتوان بست که جان را نقشیست

لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند

چو نکو درنگری آینه ذات خداست

نقش جانست که در آینه دل پیداست

تلخ از آن منطق شیرین چو شکر نوش کنم

زانک دشنام که محبوب دهد عین دعاست