نقش جانست که در آینه دل پیداست

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند

چو نکو درنگری آینه ذات خداست

گر چه صورت نتوان بست که جان را نقشیست

تلخ از آن منطق شیرین چو شکر نوش کنم

زانک دشنام که محبوب دهد عین دعاست

طلب از یار بجز یار نمی باید کرد