تلخ از آن منطق شیرین چو شکر نوش کنم

چو نکو درنگری آینه ذات خداست

گر چه صورت نتوان بست که جان را نقشیست

نقش جانست که در آینه دل پیداست

زانک دشنام که محبوب دهد عین دعاست

طلب از یار بجز یار نمی باید کرد

حاجت از دوست بجز دوست نمی شاید خواست