گر نمی خواست که آرد دل مجنون در قید

همچوباد سحری از سر بستان برخاست

پیش آنکس که چو نرگس نبود اهل بصر

صفت سرو به تقریر کجا آید راست

لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند

چو نکو درنگری آینه ذات خداست