صفت سرو به تقریر کجا آید راست

هر که در صبحت آن شاخ صنوبر بنشست

همچوباد سحری از سر بستان برخاست

پیش آنکس که چو نرگس نبود اهل بصر

گر نمی خواست که آرد دل مجنون در قید

لیلی آن زلف مسلسل به چه رو می پیراست

هر چه در عالم تحقیق صفاتش خوانند