باده می نوشم و خون از جگرم می جوشد

مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

حدت آتش سودای تو از حد بیشست

زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست

عاشق اندیشه دوری نتواند کردن

دوربینی صفت عاقل دور اندیشست