اگر نظر بحقیقت کنی سلیمانست

چو از سر قلمم برگذشت آب سیاه

سفینه ساز و میندیش ازینکه طوفانست

کسی که ملکت جم پیش همتش بادست

دوای دل ز دواخانه محبت جوی

که نزد اهل مودت ورای درمانست

دل خراب من از عشق کی شود خالی