روضه بستان خلدست این که بادش مشکبوست

کاشگی از خاک کویش من غباری بودمی

کانکه او را آبروئی هست پیشش خاک کوست

چشمه جانبخش خضرست آن که آبش جانفرانست

چون صبا حال پریشانی زلفت شرح داد

هیچ می دانی کز آنساعت دلم در بند اوست

با تو خواجو را برون از عشق چیزی دیگرست