زلف هندوی توام دوش بخواب آمده بود

که خط سبز تو از دور تسلسل بابیست

تا شد ابروی کژت فتنه هر گوشه نشین

ای بسا فتنه که در گوشه هر محرابیست

بس پریشانم ازین رانک پریشان خوابیست

پرتو روی چو ماه تودر آن زلف سیاه

راستی را چه شب تیره و خوش مهتابیست