راستی را چه شب تیره و خوش مهتابیست

زلف هندوی توام دوش بخواب آمده بود

بس پریشانم ازین رانک پریشان خوابیست

پرتو روی چو ماه تودر آن زلف سیاه

آنک گوید که عناب نشاند خون را

بی تو هر قطره ئی از خون دلم عنابیست

آفتابیست که از اوج شرف می تابد