پرتو روی چو ماه تودر آن زلف سیاه

ای بسا فتنه که در گوشه هر محرابیست

زلف هندوی توام دوش بخواب آمده بود

بس پریشانم ازین رانک پریشان خوابیست

راستی را چه شب تیره و خوش مهتابیست

آنک گوید که عناب نشاند خون را

بی تو هر قطره ئی از خون دلم عنابیست