بس پریشانم ازین رانک پریشان خوابیست

تا شد ابروی کژت فتنه هر گوشه نشین

ای بسا فتنه که در گوشه هر محرابیست

زلف هندوی توام دوش بخواب آمده بود

پرتو روی چو ماه تودر آن زلف سیاه

راستی را چه شب تیره و خوش مهتابیست

آنک گوید که عناب نشاند خون را