با من خسته برآنند که از پیش برانند

چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

می کشند از پی خویشم که بزاری بکشندم

که مرا تا نکشند از غم خویشم نرهانند

صبر تلخست و طبیبان ز شکر خنده شیرین