چو بلبلان سحر خوان هوای بام کنند

اگر نماند به میخانه باده صافی

بگوی کز لب میگون دوست وام کنند

برآید از دل تنگم نوای نغمه زیر

بیا که پیش رخت ذره وار سجده کنم

چو آفتاب برآید مغان قیام کنند

مرا ز مصطبه بیرون فکند پیر مغان