مرا ز مصطبه بیرون فکند پیر مغان

چو بلبلان سحر خوان هوای بام کنند

بیا که پیش رخت ذره وار سجده کنم

چو آفتاب برآید مغان قیام کنند

که کنج میکده صاحبدلان مقام کنند

چو بی تو خون دلست اینک می خورد خواجو

چراش باده گساران شراب نام کنند