آشفته آن سنبل گلبوی تو نبود

مشنو که هر آنکس خبر از عالم جانست

آئینه جانش رخ دلجوری تو نبود

مشنو که سر زلف عروسان بهاری

مشنو که دل خسته دیوانه ما را

شوریدگی از سلسله موی تو نبود

مشنو که گر آن طره زنگی وش هندوست